ชนิด (ค้างคาว):สุนัขแรคคูน
เชิงนามธรรม:
เนื่องจากการขยายตัวของเมืองทำให้สัตว์ป่าต้องเผชิญกับสภาวะที่ท้าทายและแรงกดดันด้านสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ สัตว์ป่าที่มีความยืดหยุ่นทางพฤติกรรมสูงจึงถูกพิจารณาว่ามีศักยภาพในการตั้งถิ่นฐานและปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมในเมืองได้ อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างในพฤติกรรมของประชากรที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองและชานเมืองก่อให้เกิดความท้าทายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนต่อวิธีการจัดการสัตว์ป่าแบบดั้งเดิม ซึ่งมักไม่คำนึงถึงความต้องการของสายพันธุ์หรือบรรเทาความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับสัตว์ป่าเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของสายพันธุ์เพื่อตอบสนองต่อการรบกวนของมนุษย์อย่างเข้มข้น ในที่นี้ เราได้ศึกษาความแตกต่างในขอบเขตการหากิน กิจกรรมประจำวัน การเคลื่อนไหว และอาหารของสุนัขแรคคูน (Nyctereutes procyonoides) ระหว่างเขตที่อยู่อาศัยและสวนป่าในเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน โดยใช้ข้อมูลการติดตามด้วย GPS จากสุนัขแรคคูน 22 ตัว เราพบว่าขอบเขตการหากินของสุนัขแรคคูนในเขตที่อยู่อาศัย (10.4 ± 8.8 เฮกตาร์) เล็กกว่าในสวนป่า (119.6 ± 135.4 เฮกตาร์) ถึง 91.26% นอกจากนี้ เรายังพบว่าสุนัขแรคคูนในเขตที่อยู่อาศัยมีอัตราความเร็วในการเคลื่อนที่ในเวลากลางคืนต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญ (134.55 ± 50.68 เมตร/ชั่วโมง) เมื่อเทียบกับสุนัขแรคคูนในอุทยานป่า (263.22 ± 84.972 เมตร/ชั่วโมง) การวิเคราะห์ตัวอย่างอุจจาระ 528 ตัวอย่างแสดงให้เห็นว่ามีการบริโภคส่วนประกอบจากอาหารของมนุษย์ในเขตที่อยู่อาศัยสูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญ (χ² = 4.691, P = 0.026) ซึ่งบ่งชี้ว่ากลยุทธ์การหาอาหารของสุนัขแรคคูนในเมืองแตกต่างจากประชากรในอุทยานป่าเนื่องจากมีเศษอาหารของมนุษย์ อาหารแมว และขยะเปียกในเขตที่อยู่อาศัย จากผลการศึกษาของเรา เราจึงเสนอแนวทางการจัดการสัตว์ป่าโดยชุมชน และแนะนำให้ปรับเปลี่ยนการออกแบบเขตที่อยู่อาศัยในปัจจุบัน ผลลัพธ์ของเราเน้นย้ำถึงความสำคัญของการศึกษาพฤติกรรมสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในการจัดการความหลากหลายทางชีวภาพในเมือง และเป็นพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์สำหรับการลดความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับสัตว์ป่าในสภาพแวดล้อมในเมืองทั้งในและนอกพื้นที่ศึกษาของเรา
สามารถหาซื้อเอกสารได้ที่:
https://iopscience.iop.org/article/10.1088/1748-9326/ad7309
